شیردهی به کودک مبتلا به سندرم داون چگونه است؟

1. پوست اضافی در پشت گردن (شفافیت نوکال)
2. استخوان فمور (ران) کوتاه‌تر از حد طبیعی
3. استخوان بینی کوتاه شده

ویژگی‌های بارز سندرم داون عبارتند از:

• صورت گرد با نیم‌رخ صاف و بینی و دهان کوچک
• زبان بزرگی که ممکن است از دهان بیرون بزند
• چشم‌های بادامی شکل با پوستی که چشم داخلی را می‌پوشاند (چین‌های اپیکانتوس)
• لکه‌های سفید در قسمت رنگی چشم (لکه‌های براشفیلد)
• گوش‌های کوچک
• سر کوچکی که در پشت تا حدودی صاف است (براکی سفالی)
• گردن کوتاه
• کلینوداکتیلی: یک چین منفرد در کف هر دست (معمولاً دو دست وجود دارد)، انگشتان کوتاه و یک انگشت صورتی که به سمت داخل متمایل می‌شود.
• پاهای کوچک با فضایی بزرگتر از حد معمول بین انگشتان بزرگ و دوم
• جثه کوتاه و تنومند: کودکان مبتلا به این اختلال معمولاً جثه متوسطی دارند، اما تمایل دارند با سرعت کمتری رشد کنند و کوچک‌تر از سایر کودکان هم سن خود باقی بمانند. همچنین برای افراد مبتلا به سندروم داون اضافه وزن شایع است.
• توان عضلانی پایین: نوزادان مبتلا به این اختلال اغلب به دلیل وضعیتی به نام هیپوتونی “فلاپی” به نظر می‌رسند. اگرچه هیپوتونی اغلب با افزایش سن و فیزیوتراپی بهبود می‌یابد، اکثر کودکان مبتلا به سندرم داون معمولا دیرتر از سایر کودکان به نقاط عطف رشدی خود می‌رسند – نشستن، خزیدن و راه رفتن. توان عضلانی پایین ممکن است به مشکلات تغذیه و تاخیر حرکتی منجر شود. کودکان نوپا و بزرگ‌تر ممکن است در گفتار و یادگیری مهارت‌هایی مانند تغذیه، لباس پوشیدن و آموزش توالت با تاخیر مواجه شوند.

داشتن فرزند مبتلا به سندرم داون

سندروم داون احتمال دارد در همه افراد و نژادها و همه طبقات اقتصادی وجودداشته باشد برای مثال یک زن 35 ساله شانس بالایی برای داشتن فرزند مبتلا به سندروم داون دارد. یعنی در واقع از بین 350 مورد زایمان در زنان 35 ساله، یک مورد فرزند مبتلا به سندرم داون به دنیا می آید. و این شانس در سن 40 سالگی به یک مورد از هر 100 مورد افزایش می یابد. در سن 45 سالگی این احتمال به یک مورد از هر 30 مورد افزایش می یاید.
از آن جایی که بیشتر زوج ها فرزند آوری را به آینده موکول می کنند و نتیجتاً سن زایمان در زنان بالا می رود، انتظار می رود میزان تولد نوزادان مبتلا به سندرم داون روز به روز افزایش یابد. به همین دلیل انجام آزمایشات و مشاوره های ژنتیک به شدت توصیه می شود.

نحوه شیردهی به کودکی با سندرم داون

کودکان شیر خواری که با سندم داون به دنیا می آیند به علت ضعف قدرت عضلانی در گرفتن پستان مادر و ناهماهنگی در مكيدن، بلعيدن و نفس كشيدن ممكن است هنگام شير خوردن زود خسته و يا حتی دچار حالت خفگی شوند که در این حالت به موارد زیر توجه بفرمائید:

• در ابتدا لازم است به فرو بردن انگشتتان به دهان کودک و ماساژ لثه ها او را برای عمل مکیدن آماده کنید.
• با مالش دادن گردن به طور عمودی می­توانید عمل بلع را برای او راحت­تر کنید.
• قبل از اینکه نوزاد شروع به گریه کند به او شیر بدهید.
• دفعات شیر را زیادتر و مقدار آن­را کم کنید.
• برای بهتر گرفتن سینه می­توانید ابتدا کمی شیر در دهان نوزاد بدوشید.
• با ماليدن نوک پستان به گونه و لب‌های کودک، رفلكس جست‌وجو را در او تحريک كنيد.
• با فرو بردن انگشت تميزتان به دهان و مالش لثه‌هایش، او می‌تواند حالت مكيدن را شروع كند.
• با مالش دادن گردنش در خط وسط به طور عمودی، عمل بلعيدن تحريک خواهد شد.
• شيرخوار هنگام بيداری و گرسنگی در زمانی كه گريه نمی‌كند، آمادگی بيشتری برای شير خوردن دارد.
• برای بيدار كردن شیرخوار می‌توانید لباس‌های اضافی‌اش را درآورید.
• حرف زدن با کودک، تعويض پوشک و مالش دادن كف پاهایش با صبر و حوصله نیز برای بيدار شدنش خوب است.
• برای دريافت كافی شير و رشد بهتر بگذارید به دفعات مكرر و مدت بيشتر شير بخورد.
• برای بهتر گرفتن پستان توسط کودک، رفلكس جهش شير را تحریک کنید، یعنی ابتدا مقدار كمی شير در دهانش بدوشيد.
• نكات كليدی وضعيت صحيح شير دادن را رعايت كنيد.
• گرفتن پستان توسط شيرخوار به روش دانسر برای اين شيرخواران توصيه می‌شود. در این روش، نوزاد به طور صحيح و در وضعيت نشسته و روبه‌روی پستان مادر نگه داشته می‌شود و مادر چانهٔ کودک و سینهٔ خودش را مثل شکل زیر بين دو انگشت اشاره و شستش و قسمتی از كف دست خود نگه می‌دارد و به کودک شیر می‌دهد.